اینوار 36 نیلو آلیاژ 36 W.Nr 1.3912 UNS K93600 ASTM F1684
فولاد آلیاژی فولادی است که برای بهبود خواص مکانیکی آن با عناصر مختلف در مجموع بین 1.0 تا 50 درصد وزنی آلیاژ می شود. فولادهای آلیاژی به دو گروه فولادهای کم آلیاژ و فولادهای پر آلیاژ تقسیم می شوند. تفاوت این دو مورد مناقشه است. اسمیت و هاشمی تفاوت را 4.0% تعریف می کنند، در حالی که Degarmo و همکاران آن را 8.0% تعریف می کنند.[1][2] معمولاً عبارت "فولاد آلیاژی" به فولادهای کم آلیاژ اشاره دارد.
به طور دقیق، هر فولادی یک آلیاژ است، اما همه فولادها "فولادهای آلیاژی" نامیده نمی شوند. ساده ترین فولادها آهن (Fe) آلیاژ شده با کربن (C) (حدود 0.1٪ تا 1٪، بسته به نوع) و هیچ چیز دیگری (به جز آثار ناچیز از طریق ناخالصی های جزئی) هستند. به این فولادهای کربنی می گویند. با این حال، اصطلاح "فولاد آلیاژی" اصطلاح استانداردی است که به فولادهایی با سایر عناصر آلیاژی علاوه بر کربن اضافه شده است. آلیاژهای رایج عبارتند از منگنز (متداول ترین)، نیکل، کروم، مولیبدن، وانادیم، سیلیکون و بور. آلیاژهای کمتر رایج عبارتند از آلومینیوم، کبالت، مس، سریم، نیوبیم، تیتانیوم، تنگستن، قلع، روی، سرب و زیرکونیوم.
این لولهها با فلنجهای ASTM A182 F11 برای صنایع معدنی، ساختمانی و هوافضا عرضه میشوند که به آنها مقاومت در برابر حس میدهند و همچنین حداکثر استحکام را به شما میدهند. آنها همچنین از با کیفیت ترین مواد اولیه ساخته شده اند.