طول: طبق نیاز شما.”
فولاد آلیاژی فولادی است که برای بهبود خواص مکانیکی آن با عناصر مختلف در مجموع بین 1.0 تا 50 درصد وزنی آلیاژ می شود. فولادهای آلیاژی به دو گروه فولادهای کم آلیاژ و فولادهای پر آلیاژ تقسیم می شوند. تفاوت این دو مورد مناقشه است. اسمیت و هاشمی تفاوت را 4.0% تعریف می کنند، در حالی که Degarmo و همکاران آن را 8.0% تعریف می کنند.[1][2] معمولاً عبارت "فولاد آلیاژی" به فولادهای کم آلیاژ اشاره دارد.-- Zhengzhou Huitong Pipeline Equipment Co., Ltd.
به طور دقیق، هر فولادی یک آلیاژ است، اما همه فولادها "فولادهای آلیاژی" نامیده نمی شوند. ساده ترین فولادها آهن (Fe) آلیاژ شده با کربن (C) (حدود 0.1٪ تا 1٪، بسته به نوع) و هیچ چیز دیگری (به جز آثار ناچیز از طریق ناخالصی های جزئی) هستند. به این فولادهای کربنی می گویند. با این حال، اصطلاح "فولاد آلیاژی" اصطلاح استانداردی است که به فولادهایی با سایر عناصر آلیاژی علاوه بر کربن اضافه شده است. آلیاژهای رایج عبارتند از منگنز (متداول ترین)، نیکل، کروم، مولیبدن، وانادیم، سیلیکون و بور. آلیاژهای کمتر رایج عبارتند از آلومینیوم، کبالت، مس، سریم، نیوبیم، تیتانیوم، تنگستن، قلع، روی، سرب و زیرکونیوم.
فولاد پر آلیاژ و فولاد کم آلیاژ دو نوع فولاد آلیاژی هستند. لوله های فولادی کم آلیاژ از لوله هایی با درصد آلیاژی کمتر از 5 درصد تشکیل شده است. محتوای آلیاژی فولادهای پر آلیاژ از 5% تا حدود 50% متغیر است. مشابه بیشتر آلیاژها، ظرفیت فشار کاری لوله های بدون درز فولاد آلیاژی حدود 20 درصد بیشتر از لوله های جوش داده شده است.
