لوله فولادی آلیاژی لوله ASTM A335 P22 موجود است
فولاد آلیاژی فولادی است که برای بهبود خواص مکانیکی آن با عناصر مختلف در مجموع بین 1.0 تا 50 درصد وزنی آلیاژ می شود. فولادهای آلیاژی به دو گروه فولادهای کم آلیاژ و فولادهای پر آلیاژ تقسیم می شوند. تفاوت این دو مورد مناقشه است. اسمیت و هاشمی تفاوت را 4.0% تعریف می کنند، در حالی که Degarmo و همکاران آن را 8.0% تعریف می کنند.[1][2] معمولاً عبارت "فولاد آلیاژی" به فولادهای کم آلیاژ اشاره دارد.-- Zhengzhou Huitong Pipeline Equipment Co., Ltd.
به طور دقیق، هر فولادی یک آلیاژ است، اما همه فولادها "فولادهای آلیاژی" نامیده نمی شوند. ساده ترین فولادها آهن (Fe) آلیاژ شده با کربن (C) (حدود 0.1٪ تا 1٪، بسته به نوع) و هیچ چیز دیگری (به جز آثار ناچیز از طریق ناخالصی های جزئی) هستند. به این فولادهای کربنی می گویند. با این حال، اصطلاح "فولاد آلیاژی" اصطلاح استانداردی است که به فولادهایی با سایر عناصر آلیاژی علاوه بر کربن اضافه شده است. آلیاژهای رایج عبارتند از منگنز (متداول ترین)، نیکل، کروم، مولیبدن، وانادیم، سیلیکون و بور. آلیاژهای کمتر رایج عبارتند از آلومینیوم، کبالت، مس، سریم، نیوبیم، تیتانیوم، تنگستن، قلع، روی، سرب و زیرکونیوم.
محتوای آلیاژی لوله هایی که فولاد کم آلیاژ را تشکیل می دهند کمتر از 5٪ است. از سوی دیگر، فولادهای پر آلیاژ دارای محتوای آلیاژی از 5٪ تا حدود 50٪ هستند. مشابه بیشتر آلیاژها، ظرفیت فشار کاری لوله های بدون درز فولاد آلیاژی حدود 20 درصد بیشتر از لوله های جوش داده شده است.
