لوله فولادی آلیاژی لوله P9 ASTM A335 موجود است
فولاد آلیاژی فولادی است که برای بهبود خواص مکانیکی آن با عناصر مختلف در مجموع بین 1.0 تا 50 درصد وزنی آلیاژ می شود. فولادهای آلیاژی به دو گروه فولادهای کم آلیاژ و فولادهای پر آلیاژ تقسیم می شوند. تفاوت این دو مورد مناقشه است. اسمیت و هاشمی تفاوت را 4.0% تعریف می کنند، در حالی که Degarmo و همکاران آن را 8.0% تعریف می کنند.[1][2] معمولاً عبارت "فولاد آلیاژی" به فولادهای کم آلیاژ اشاره دارد.
به طور دقیق، هر فولادی یک آلیاژ است، اما همه فولادها "فولادهای آلیاژی" نامیده نمی شوند. ساده ترین فولادها آهن (Fe) آلیاژ شده با کربن (C) (حدود 0.1٪ تا 1٪، بسته به نوع) و هیچ چیز دیگری (به جز آثار ناچیز از طریق ناخالصی های جزئی) هستند. به این فولادهای کربنی می گویند. با این حال، اصطلاح "فولاد آلیاژی" اصطلاح استانداردی است که به فولادهایی با سایر عناصر آلیاژی علاوه بر کربن اضافه شده است. آلیاژهای رایج عبارتند از منگنز (متداول ترین)، نیکل، کروم، مولیبدن، وانادیم، سیلیکون و بور. آلیاژهای کمتر رایج عبارتند از آلومینیوم، کبالت، مس، سریم، نیوبیم، تیتانیوم، تنگستن، قلع، روی، سرب و زیرکونیوم.
موارد زیر طیف وسیعی از خواص بهبود یافته در فولادهای آلیاژی (در مقایسه با فولادهای کربنی) است: استحکام، سختی، چقرمگی، مقاومت در برابر سایش، مقاومت در برابر خوردگی، سختی پذیری و سختی گرم. برای دستیابی به برخی از این خواص بهبود یافته، فلز ممکن است نیاز به عملیات حرارتی داشته باشد.
