صفحات و ورق ها و کویل های فولادی آلیاژی
خواص مکانیکی قابل دستیابی به عناصر اضافه شده مانند نیکل، کروم، مولیبدن و وانادیم بستگی دارد. در زیر مجموعه ای از خواص بهبود یافته فولاد آلیاژی (در مقایسه با فولاد کربنی) آمده است: استحکام، سختی، چقرمگی، مقاومت در برابر سایش، مقاومت در برابر خوردگی، سختی پذیری و سختی گرم. برای دستیابی به برخی از این خواص بهبود یافته، فلز ممکن است نیاز به عملیات حرارتی داشته باشد.
به طور دقیق، هر فولادی یک آلیاژ است، اما همه فولادها "فولادهای آلیاژی" نامیده نمی شوند. ساده ترین فولادها آهن (Fe) آلیاژ شده با کربن (C) (حدود 0.1٪ تا 1٪، بسته به نوع) و هیچ چیز دیگری (به جز آثار ناچیز از طریق ناخالصی های جزئی) هستند. به این فولادهای کربنی می گویند. با این حال، اصطلاح "فولاد آلیاژی" اصطلاح استانداردی است که به فولادهایی با سایر عناصر آلیاژی علاوه بر کربن اضافه شده است. آلیاژهای رایج عبارتند از منگنز (متداول ترین)، نیکل، کروم، مولیبدن، وانادیم، سیلیکون و بور. آلیاژهای کمتر رایج عبارتند از آلومینیوم، کبالت، مس، سریم، نیوبیم، تیتانیوم، تنگستن، قلع، روی، سرب و زیرکونیوم.
لوله گرد فولاد آلیاژی P9 درجه A335 بهترین انتخاب شماست. لوله های ساخته شده از فولاد آلیاژی را احاطه کرده است. درجه بندی آن بسیار خوب است و آن را منحصر به فرد می کند. دارای خواص عالی مانند چقرمگی، دوام، جوش پذیری و هدایت الکتریکی کم است.
