Norma produkcyjna ASME B36.10 ASME B36.19
Stal stopowa to stal stopowa z różnymi pierwiastkami w łącznej ilości od 1,0% do 50% wagowych w celu poprawy jej właściwości mechanicznych. Stale stopowe dzielą się na dwie grupy: stale niskostopowe i stale wysokostopowe. Różnica między nimi jest kwestionowana. Smith i Hashemi definiują różnicę na 4,0%, podczas gdy Degarmo i wsp. określają ją na 8,0%.[1] [2] Najczęściej określenie „stal stopowa” odnosi się do stali niskostopowych.
Ściśle mówiąc, każda stal jest stopem, ale nie każdą stal nazywa się „stalią stopową”. Najprostsze stale to żelazo (Fe) stopowe z węglem (C) (około 0,1% do 1%, w zależności od rodzaju) i nic więcej (z wyjątkiem nieistotnych śladów spowodowanych niewielkimi zanieczyszczeniami); nazywane są one stalami węglowymi. Jednakże termin „stal stopowa” jest terminem standardowym odnoszącym się do stali, do których oprócz węgla celowo dodano inne pierwiastki stopowe. Typowe stopy obejmują mangan (najpowszechniejszy), nikiel, chrom, molibden, wanad, krzem i bor. Mniej powszechne dodatki stopowe obejmują aluminium, kobalt, miedź, cer, niob, tytan, wolfram, cynę, cynk, ołów i cyrkon.
Materiały A335\/SA335 są wykorzystywane w wielu różnych zakładach i procesach na całym świecie, w tym w rafineriach, elektrowniach, zakładach petrochemicznych, hydrokrakerach, koksowniach, liniach wysokotemperaturowych i ultrawysokotemperaturowych, liniach ponownego podgrzewania, destylacji, usługach na polach naftowych i nie tylko.
