ساخت قرقره لوله

اتصال از طریق پیچ و مهره دو فلنج به یکدیگر و آب بندی آنها با استفاده از واشرهای مختلف ایجاد می شود. فلنج ها معمولا از آلومینیوم، برنز، برنج یا فولاد کربن ساخته می شوند. ترجیح داده شده ترین ماده برای کاربردهای عمومی فلنج، فولاد کربنی آهنگری است. علاوه بر این، فلنج ها را می توان به صورت داخلی با انواع مختلف آستر لایه بندی کرد. معمولاً مواد فلنج به عنوان مواد مشابه با مواد لوله انتخاب می شود. این انتخاب مواد به منظور جلوگیری از خطرات احتمالی خوردگی گالوانیکی انجام می شود. انتخاب مواد مناسب برای فلنج ها بر اساس استانداردهای ASTM A-182 تصمیم گیری می شود.

مشخصات انواع فلنج از طریق استانداردهای ASME B16.5 انجام می شود. بنابراین فلنج ها به عنوان طبقه بندی می شوند. گردن جوش، لغزش، جوش سوکت، اتصال لبه، کور رزوه ای. فلنج های گردن جوش به راحتی قابل تشخیص هستند. یک برآمدگی استوانه ای با شعاع تدریجی افزایشی به قسمت توخالی اصلی متصل می شود.

برآمدگی استوانه ای استفاده از فلنج را در شرایط سخت مانند: دماهای بالا یا اتمسفر با فشار بالا. این فلنج ها با استفاده از جوش لب به لب به لوله ها یا اتصالات جوش داده می شوند که امکان تثبیت کامل بدنه را فراهم می کند. فلنج های لغزنده نیز به دلیل قیمت پایین بسیار رایج هستند. آنها به عنوان فلنج های گردنی جوشی نیازی به پرداخت بیش از حد سطح ندارند.

بنابراین، ثابت کردن فلنج های لغزنده آسان تر است. با این حال، استحکام فلنج های لغزنده دو سوم فلنج های گردن جوشی است، تحت تنش های داخلی ناشی از جریان. یکی دیگر از معایب فلنج های لغزنده این است که نمی توان فلنج را به زانویی ثابت کرد یا فلنج را به سه راهی ثابت کرد زیرا سطح انتهایی اتصالات لغزنده صاف نیست. سومین گروه فلنج، فلنج های جوش سوکتی هستند. این فلنج ها برای لوله های کوچکی که باید فشار بالایی داشته باشند استفاده می شود. استحکام فلنج های جوش سوکت در برابر تنش های داخلی برابر با فلنج های لغزنده است.

با این حال، استحکام خستگی آنها بیشتر از فلنج های لغزنده است. مشکل اصلی فلنج های جوش سوکت خطر خوردگی است. قبل از جوشکاری باید فاصله بین فلنج و اتصالات یا لوله حفظ شود. مایعات خورنده یا رطوبت می توانند در این پناهگاه ها قرار گیرند. بنابراین، این رابط جامد-مایع ممکن است باعث خوردگی روی بدنه شود.

در دنیای امروز، خطوط لوله تقریباً برای هر برنامه ای که هر ماده مایع یا گازی را حمل می کند بسیار رایج است. این مواد مایع یا گاز در سیستم لوله با فشارها و دماهای متفاوتی جریان دارند. بنابراین، سیستم های خط لوله از تنش های اضافی ناشی از فشار و دما رنج می برند.

فلنج های اتصال لبه تقریباً شبیه فلنج های جوش سوکت هستند به جز شکاف جوش. بنابراین، استفاده از آنها در کاربردهایی که می توانند باعث خوردگی شوند سودمند است. نوع دیگر فلنج فلنج های رزوه دار هستند. فلنج های رزوه ای در کاربردهای خاص بسیار مفید هستند زیرا برای تثبیت نیازی به جوش ندارند.

فلنج ها قطعاتی هستند که به عنوان یک اتصال دهنده بین لوله های اصلی، شیرها یا پمپ ها عمل می کنند. بارزترین مزیت استفاده از فلنج، سهولت تمیز کردن و بازرسی ناحیه متصل شده توسط فلنج ها است. فلنج ها معمولاً با استفاده از روش های جوش یا پیچ تولید می شوند. سیستم های فلنج بین اجزای مختلف اتصال ایجاد می کنند.

فلنج های کور آخرین بخش طبقه بندی فلنج هستند. آنها به عنوان بسته کننده انتهایی برای دریچه های لوله ها یا پمپ ها استفاده می شوند. از آنجایی که فلنج های کور به عنوان مانعی در برابر جریان سیال استفاده می شوند، بیشترین تنش در سیستم های فلنج را تشکیل می دهند.

سیستم خط لوله باید تولید و دور از محل تاسیسات نصب شود. این تاسیسات پیچیده از قرقره های لوله با اندازه های مختلف و اجزای مختلف استفاده می کنند. قرقره های لوله، بخش های پیش ساخته ای هستند که شامل لوله ها، فلنج ها و اتصالات می شود. اتصالات لوله اجزایی هستند که شبکه لوله های پیچیده را به هم متصل می کنند. علاوه بر این، اتصالات لوله، سیستم‌های لوله‌کشی را در اندازه یا ابعاد تغییر می‌دهند. انواع مختلفی از اجزای اتصال وجود دارد، اما می توان آنها را به طور خلاصه به سه گروه تقسیم کرد که عبارتند از سه راهی زانویی و فلنج.

فرآیند تولید قرقره لوله دارای چند مرحله است. تمام مراحل برای اهداف خاصی اجرا می شوند و آرایه بین مراحل حجیم است. بنابراین مراحل ساخت را می توان به علامت گذاری، برش، فیت آپ، جوشکاری و رنگ آمیزی تقسیم کرد.

سه راهی های جوش داده شده لب به لب می توانند جریان مستقیم را حفظ کنند یا جریان را کاهش دهند که بستگی به سیستم خط لوله سفارش داده شده دارد. شاخه های کاهنده (تیس کاهنده) با خط اصلی ارتباط عمودی برقرار می کنند. شعاع سه راهی ها معمولا کوچکتر از خط جریان اصلی است. شعاع های سه راهی های مستقیم به گونه ای تولید می شوند که شعاع هایی مشابه با خط جریان اصلی دارند.

سه راهی ها همچنین برای تغییر زاویه جریان و توزیع مواد در یک یا چند کانال استفاده می شوند. سه راهی ها را می توان به دو گروه اصلی تقسیم کرد که عبارتند از سه راهی های جوش لب به لب و سه راهی های جوشی سوکت. سه راهی های جوش داده شده لب به لب برای اجرای یک توزیع عمودی جریان استفاده می شود. آنها با اتصال خط لوله 90 انشعاب ایجاد می کنند و مواد وارد شده را از خط اصلی توزیع می کنند.

کل سیستم جوش لب به لب باید با انتهای اریب تولید شود. زانوهای جوش داده شده 90¡ã برای ایجاد یک زاویه عمود در هر جهت تولید می شوند. آنها را می توان به صورت شعاع کوتاه و بلند عرضه کرد. تثبیت مطلوب و مرکز صحیح بین اجزا را می توان با استفاده از یک شعاع محاسبه شده واقعی حفظ کرد.

بنابراین شعاع انتخابی آرنج می تواند بسیار مهم باشد. نوع دیگر آرنج، آرنج کوچک کننده است. در این نوع زانوها، بعد شعاع خط مرکزی برابر با نصف اندازه اسمی انتهای بزرگتر است. کاهش زانوها، دوباره، تغییر جریان 90¡ã را در سیستم خط لوله حفظ می کند. علاوه بر این، یک تغییر جریان 180 درجه را می توان با استفاده از نوع خاصی از زانویی کاهنده که خمیدگی بازگشتی نامیده می شود حفظ کرد.

سه راهی های جوش داده شده با سوکت بر اساس استانداردهای ASTM ASME B16.11 تولید می شوند. این استانداردها درجه بندی فشار و دمای مناسب، شعاع و مواد مورد نیاز برای تولید تی را بهینه و تعیین می کنند. علاوه بر این، استانداردهای B16.11 فقط برای فولادهای کربنی و آلیاژی مجاز است. سه راهی های جوش داده شده سوکت را می توان در سه دسته فشار تولید کرد که عبارتند از: کلاس 3000، کلاس 6000 و کلاس 9000.

بنابراین، سیستم خط لوله باید به گونه ای طراحی و تولید شود که بتواند تنش های ناشی از حمل و نقل مواد مایع یا گاز را تحمل کند. برخی از تاسیسات (نیروگاه ها، پالایشگاه های نفت و غیره) به سیستم های خط لوله طولانی و پیچیده نیاز دارند. علاوه بر این، این نوع تاسیسات به دلیل فضای کاری محدود، مشکلات را برطرف می کنند.

سه راهی های جوش داده شده سوکت نیز یک زاویه عمودی بین خطوط متصل ایجاد می کنند. آنها برای کاربردهای فشار بالا استفاده می کردند. در تقابل با سه راهی های جوش داده شده لب به لب، سه راهی های جوش داده شده در سوکت در کاربردهایی استفاده می شود که شعاع لوله ها معمولاً کوچکتر است. سه راهی های جوش داده شده در سوکت قبل از جوشکاری نیازی به پروسه کنده شدن ندارند. بنابراین، این نوع سه راهی ها در برخی کاربردها که انتهای انشعابات باید قبل و بعد از جوشکاری به یک شکل نگهداری شوند، مطلوب هستند.